Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Szczytnie

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 lipca 2017 roku

Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSR Małgorzata Banaszewska
Protokolant:	starszy sekretarz sądowy Monika Nalewajk

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2017 roku w S.,

sprawy z powództwa(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W.,

przeciwko M. N.

o zapłatę

I.  zasądza od pozwanego M. N. na rzecz powoda (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. kwotę 3.300,52 (trzy tysiące trzysta złotych pięćdziesiąt dwa grosze) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 grudnia 2016 roku do dnia zapłaty,

II.  oddala powództwo w pozostałej części,

III.  zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 905,13 (dziewięćset pięć złotych trzynaście groszy) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu,

IV.  nadaje wyrokowi w pkt I i III rygor natychmiastowej wykonalności

Sygn. akt I C 224/17 upr.

UZASADNIENIE

Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. wniósł w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozew przeciwko M. N. o zapłatę kwoty 3.717,15 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, iż dnia 11 czerwca 2015 roku pozwany zawarł umowę pożyczki na odległość za pośrednictwem pośrednika (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., działającego w imieniu i na rzecz pożyczkodawcy (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W.. Pozwany złożył wniosek o pożyczkę za pośrednictwem formularza na stronie internetowej pożyczkodawcy. Następnie dokonał rejestracji w systemie informatycznym, po czym wygenerowany został profil klienta, dzięki czemu pozwany otrzymał od pożyczkodawcy Ramową Umowę P. z wygenerowanym dla tej umowy unikalnym numerem. Zaakceptowanie warunków Ramowej Umowy P. nastąpiło poprzez przelanie na rachunek pożyczkodawcy – z rachunku bankowego pozwanego – kwoty 0,01 złotych oraz wpisanie w tytule przelewu unikalnego kodu potwierdzającego Ramową Umowę P.. Pozwany otrzymał kwotę pożyczki przelewem na rachunek bankowy. Zgodnie z postanowieniami umowy pozwany zobowiązany był do zwrotu pożyczonej kwoty wraz z odsetkami do dnia 10 sierpnia 2015 roku. Z uwagi na niezwrócenie całości pożyczki, pozwany na dzień wytoczenia powództwa zobowiązany jest do zwrotu kwoty 3.717,15 złotych na którą składa się:

- kwota 2.500 złotych tytułem niespłaconego kapitału,

- kwota 501,00 złotych tytułem niespłaconej prowizji za udzielenie pożyczki,

- kwota 203,00 złotych tytułem kosztów upomnień i monitów,

- kwota 513,15 złotych tytułem skapitalizowanych odsetek umownych w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP nie wyższe niż odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości maksymalnej wyliczone od kwoty niespłaconego kapitału pożyczki, prowizji oraz ubezpieczenia – od dnia ich wymagalności, tj. od 11 sierpnia 2015 roku do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu.

Stronie powodowej przysługiwała legitymacja procesowa czynna w niniejszej sprawie, albowiem na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 28 listopada 2016 roku zawartej przez powoda ze spółką (...) Sp. z o.o., powód skutecznie nabył wierzytelność przysługującą względem pozwanego od (...) Sp. z.o.o., która uprzednio nabyła skutecznie wierzytelność na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej ze spółką (...) S.A. w dniu 28 listopada 2016 roku, posiadającą tytuł prawny do dochodzenia wierzytelności na podstawie skutecznie zawartej umowy przelewu wierzytelności z dnia 10 lutego 2016 roku wraz z Porozumieniem nr 1 z wierzycielem pierwotnym (...) Sp. z o.o. S.K.A.

Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie postanowieniem z dnia 31 stycznia 2017 roku przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Szczytnie.

Pozwany M. N. zawiadomiony o terminie rozprawy, nie stawił się na rozprawę, nie usprawiedliwił swojej nieobecności, nie złożył odpowiedzi na pozew i nie zajął stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:

W dniu 11 czerwca 2015 roku M. N. zawarł umowę pożyczki na odległość za pośrednictwem pośrednika (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., działającego w imieniu i na rzecz pożyczkodawcy (...) Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W.. W celu zawarcia umowy pozwany złożył wniosek o pożyczkę za pośrednictwem formularza zamieszczonego na stronie internetowej pożyczkodawcy. Następnie pozwany dokonał rejestracji w systemie informatycznym pożyczkodawcy, po czym wygenerowany został profil klienta. Po jego utworzeniu pozwany otrzymał Ramową Umowę P.. Zaakceptowanie warunków Ramowej Umowy P. nastąpiło poprzez przelanie na rachunek pożyczkodawcy – z indywidualnego rachunku bankowego pozwanego – kwoty 0,01 złotych oraz wpisanie w tytule przelewu unikalnego kodu potwierdzającego Ramową Umowę P.. Następnie kwota pożyczki w wysokości 2.500 złotych została przekazana przez pożyczkodawcę przelewem na rachunek bankowy pozwanego.

Zgodnie z postanowieniami Ramowej Umowy P. termin spłaty pożyczki wyznaczony został na dzień 10 sierpnia 2015 roku. Zgodnie z ust. 13.1. Ramowej Umowy P., na całkowity koszt pożyczki składała się prowizja za udzielenie pożyczki, składka ubezpieczeniowa oraz kapitał pożyczki, zgodnie z tabelą opłat przedstawioną na stronie internetowej pośrednika. W umowie wskazano również, iż w przypadku nieterminowej spłaty pożyczki, całkowity koszt pożyczki ulega powiększeniu o koszt ubezpieczenia o którym mowa w ust. 4.7. umowy. W ust. 17.3. umowy zastrzeżono, iż odsetki za czas opóźnienia naliczane będą w wysokości odsetek maksymalnych określonych w art. 359 §2 ¹ k.c., tj. czterokrotnej wysokości kredytu lombardowego NBP.

(dowód: harmonogram k. 61, ramowa umowa pożyczki k. 62-67, wyciąg z rachunku bankowego k.68-69)

W dniu 10 lutego 2016 roku pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialności Spółką komandytowo-akcyjną z siedzibą w W. a (...) Spółką akcyjną z siedzibą w Ł. zawarta została Umowa Ramowa Przelewu Wierzytelności. Przedmiotem umowy było ustalenie zasad w oparciu o które następować miało przenoszenie wierzytelności w rozumieniu art. 509 i nast. kodeksu cywilnego. Tego samego dnia w/w strony zawarły Porozumienie nr 1 do Umowy Ramowej Przelewu Wierzytelności, na mocy którego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. nabyła wierzytelności wynikające z zawartych umów pożyczek gotówkowych. Wśród przenoszonych wierzytelności, pod numerem klienta (...) widniała wierzytelność wynikająca z umowy pożyczki nr (...) przeciwko M. N. na kwotę 3.321,79 złotych.

(dowód: Umowa Ramowa Przelewu Wierzytelności k. 22-28, Porozumienie nr 1 z dnia (...). do Umowy Ramowej Przelewu Wierzytelności k.28v.-29, załącznik k. 30-34)

W dniu 28 listopada 2016 roku (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. oraz (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w Ł. zawarły z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. umowę przelewu wierzytelności, wymienionych w Załączniku nr 2 do Umowy, m.in. przysługujących od M. N. z tytułu umowy pożyczki o nr (...).

(dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 35-39, odpis KRS: (...) k. 39-41, odpis KRS: (...) k. 42-44, odpis KRS: (...) k. 44v.-47, wypis z Rep. A (...)k. 48-50, wykaz wierzytelności k. 51)

Tego samego dnia, tj. 28 listopada 2016 roku (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zbyła na rzecz Obligo Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. pakiet wierzytelności przysługujących mu wobec dłużników. Nabyte przez powoda wierzytelności określone zostały szczegółowo w Załączniku nr 3 do Umowy. Wskazano w nim m.in. wierzytelność wynikająca z umowy pożyczki nr (...) przeciwko M. N..

(dowód: umowa przelewu wierzytelności z dn. 28.11.2016r. k. 52-55, odpis KRS: (...) k. 55v.-58, wypis z Rep. A nr (...)k.58v.-59, wykaz wierzytelności k. 60)

Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. skierował do pozwanego M. N. wezwanie do zapłaty po przelewie wierzytelności, wskazując, iż na dzień 15 lutego 2017 roku zadłużenie pozwanego wynosi 3.459,39 złotych.

(dowód: wezwanie do zapłaty k. 70)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo co do zasady zasługuje na uwzględnienie, zaś co do wysokości zasadne jest jedynie w części.

Sąd w sprawie niniejszej wydał wyrok zaoczny, albowiem pozwany M. N. zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawił się na termin rozprawy i nie wypowiedział się co do żądań pozwu. W myśl przepisu art. 339 § 2 k.p.c. wydając wyrok zaoczny sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Wydanie wyroku zaocznego nie zwalania więc sądu od badania roszczenia pod kątem jego zgodności z prawem. Sąd Najwyższy w stanowisku wyrażonym w wyroku z dnia 31 marca 1999 roku (I CKU 176/97 , LEX nr 37430), podkreślił, że domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda przewidziane w art. 339 § 2 k.p.c. dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest zawsze rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenia strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania.

Ustalenia stanu faktycznego Sąd poczynił w oparciu o dokumenty przedłożone przez powoda w postaci Umowy Ramowej P., harmonogramu spłat, umów przelewu wierzytelności zawieranych pomiędzy kolejnymi wierzycielami wraz z wymaganymi załącznikami. Dokumenty te były ze sobą zgodne i tworzyły spójny obraz stanu faktycznego, który przez pozwanego nie został w żaden sposób zakwestionowany. Nie oznacza to jednakże, że żądanie pozwu w kształcie zgłoszonym przez powoda zasługiwało w całości na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 720 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Umowa pożyczki, której wartość przenosi pięćset złotych, powinna być stwierdzona pismem. Zgodnie zaś z przepisem art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (t.j. Dz.U. 2014r., poz. 1497 ze zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550 złotych albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi, przy czym za umowę o kredyt konsumencki uważa się między innymi umowę pożyczki.

W warunkach niniejszej sprawy zawarcie przez pozwanego i wierzyciela pierwotnego tj. (...) Sp. z o.o. S.K.A., umowy pożyczki było niewątpliwe. Okoliczność tą potwierdza Umowa Ramowa P. załączona do pozwu oraz harmonogram spłat pożyczki. Pozwany, któremu wraz z odpisem pozwu doręczono wskazane dokumenty nie zakwestionował faktu wypłaty kwoty pożyczki na podstawie zawartej umowy w wysokości 2.500 złotych. Wątpliwości Sądu nie budził również fakt występowania po stronie powoda legitymacji czynnej procesowej, którą nabył on w związku z umową o przelew wierzytelności z dnia 28 listopada 2016 roku od poprzedniego wierzyciela.

Wobec powyższego jako zasadne uznać należy żądanie pozwu w zakresie kwoty 2.500,00 złotych tytułem niespłaconego kapitału pożyczki.

Uzasadnione jest również żądanie powoda zasądzenia skapitalizowanych odsetek za opóźnienie. Zgodnie z art. 481 k.c. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Przy czym jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

Wprawdzie strony w umowie pierwotnej przewidziały odsetki za opóźnienie w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego, jednakże w uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż domaga się odsetek umownych w wysokości 4-krotnosci stopy lombardowej NBP, jednakże nie wyższych niż odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości maksymalnej i w związku z tym Sąd takie odsetki zastosował.

Mając powyższe na uwadze Sąd zasądził kwotę 299,52 złotych tytułem skapitalizowanych odsetek umownych w wysokości 4-krotności stopy lombardowej NBP nie wyższych niż odsetki ustawowe za opóźnienie, ustalonych od kwoty niespłaconego kapitału oraz prowizji (3001,00 złotych) – od dnia wymagalności tj. od 11 sierpnia 2015 roku do dnia 22 grudnia 2016 roku, tj. do dnia poprzedzającego dzień złożenia pozwu – zgodnie z żądaniem powoda zawartym w uzasadnieniu pozwu.

W ocenie Sądu niezasadne jest natomiast żądanie pozwu ponad wskazane powyżej kwoty, a obejmujące koszty upomnień i monitów. Łączna kwota tych opłat stanowić miała kwotę 203 złotych. Zdaniem Sądu postanowienia umowy w tym zakresie nie wiążą pozwanego.

Sąd wskazuje, że przy umowie pożyczki, głównymi świadczeniami stron są: po stronie pożyczkodawcy udostępnienie określonych środków finansowych do korzystania na określony okres czasu, a ze strony pożyczkobiorcy, zwrot tych środków (tak zwany depozyt nieprawidłowy). Umowa pożyczki została przy tym ukształtowania w kodeksie cywilnym w taki sposób, że co do zasady może być zarówno umową odpłatną, jak i nieodpłatną. W przypadku zawarcia przez strony odpłatnej umowy pożyczki, wynagrodzenie pożyczkodawcy winno być wyraźnie określone w umowie. Zwyczajowo formę wynagrodzenia za korzystanie z cudzego kapitału stanowią odsetki, ewentualnie zapłata prowizji. Ustawodawca, aby przeciwdziałać ocenianemu negatywnie w świetle zasad współżycia społecznego zjawisku lichwy oraz aby chronić interesy słabszych uczestników obrotu gospodarczego, jakimi zazwyczaj są konsumenci, wprowadził przy tym do kodeksu cywilnego instytucję odsetek maksymalnych (art. 359 § 2 ¹ k.c.), których wysokość winna stanowić podstawowe odniesienie do oceny ekwiwalentności wysokości wynagrodzenia pożyczkodawcy ustalonego w umowie. Stopa tych odsetek ustalana jest w odniesieniu do aktualnej stopy kredytu lombardowego Narodowego Banku Polskiego i odzwierciedla bieżący układ stosunków gospodarczych, „cenę” pieniądza w obrocie międzybankowym i poziom inflacji, zapewnia więc pożyczkodawcom godziwy zysk. Z drugiej strony jej wprowadzenie nie pozwala podmiotom uprzywilejowanym, jakim zwykle w obrocie z konsumentami znajdującymi się w trudnej sytuacji materialnej, niewykształconymi lub mającymi trudności intelektualne z rozeznaniem konsekwencji swojego działania, są pożyczkodawcy, na wykorzystywanie przymusowego położenia słabszej strony umowy. Odsetki, obok prowizji za udzielenie pożyczki, stanowią wynagrodzenie pożyczkodawcy za korzystanie przez kredytobiorcę z jego środków finansowych. Trzeba też podkreślić, że umowa pożyczki, sformułowana zgodnie z zasadami uczciwego i rzetelnego obrotu na rynku kapitałowym, powinna jasno określać, które opłaty i prowizje stanowią zysk pożyczkodawcy, a które są pobierane na pokrycie konkretnych kosztów ponoszonych przez niego w związku z zawartą umową i jej obsługą. Te ostatnie powinny zostać przy tym określone w wysokości rzeczywiście ponoszonej przez pożyczkodawcę tak aby nie stawić ukrytego źródła zysku.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie powód nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że wykonał jakiekolwiek czynności faktyczne, czy to drogą telefoniczną, czy drogą elektroniczną, poprzez wysłanie wiadomości SMS lub w jakiejkolwiek innej formie. Nie wskazał on kiedy i jakie czynności podjął. W aktach niniejszej sprawy znajduje się jedynie pisemne wezwanie do zapłaty, jednakże bez dowodu doręczenia tego pisma pozwanemu.

Nadto jak wynika z treści ust. 17.4. Ramowej Umowy P., w przypadku gdy pożyczka lub jej część nie została uiszczona w terminie, pożyczkobiorca zapłaci pożyczkodawcy opłatę upominawczą w kwocie 15 zł za każdy monit wysłany do pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę lub osobę trzecią działając w imieniu pożyczkodawcy po 16 oraz 26 dniu zaległości oraz 25 zł za wezwanie do zapłaty wysłane do pożyczkobiorcy przez pożyczkodawcę lub osobę trzecią działającą w imieniu pożyczkodawcy po 90 dniu zaległości. Łączna opłata jaką pożyczkobiorca będzie zobowiązany zapłacić pożyczkodawcy za wysłane monity oraz wezwanie do zapłaty wynosi 55 złotych. W kontekście powyższych ustaleń umowy wątpliwości budzi zatem żądanie powoda zapłaty kwoty 203 złotych tytułem kosztów upomnień i monitów.

W końcu w ocenie Sądu umowa pożyczki, jaką zawarł wierzyciel pierwotny z pozwanym w zakresie opłat za upomnienia i monity, nawet w sytuacji gdyby takie czynności faktyczne miały miejsce jest niedozwoloną klauzula umowną i jako taka nie wiąże pozwanego.

Zgodnie z art. 385 ¹ k.c. postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Ustawa za nieuzgodnione indywidualnie postanowienia umowy, nakazuje traktować te na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

Nie może być wątpliwości że pozwany w sprawie jest konsumentem, który zawarł umowę pożyczki z przedsiębiorcą. Nie budzi również wątpliwości że postanowienia dotyczące opłat windykacyjnych nie dotyczą głównych świadczeń stron. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 czerwca 2004 roku (I CK 635/03) pojęcie „głównych świadczeń stron” (art. 385 ¹ § 1 zd. 2. k.c.) należy interpretować raczej wąsko, w nawiązaniu do elementów przedmiotowo istotnych umowy. Opłaty windykacyjne z cała pewnością nie nalezą do istoty umowy pożyczki. W końcu nie może podlegać również dyskusji, iż postanowienia umowne dotyczące opłat za upomnienia i pisemne monity nie zostały indywidualnie uzgodnione z pozwanym. Są one częścią umowy ramowej i tabeli opłat, którą wierzyciel pierwotny stosował do wszystkich klientów.

Zastrzeżenie w umowie na niekorzyść klienta opłat za upomnienia czy to drogą telefoniczną, czy drogą elektroniczną oraz w formie SMS i pisemnego monitu, bez jakiekolwiek związku z rzeczywistymi kosztami tych czynności rażąco narusza interes konsumenta i dobre obyczaje.

Opłaty windykacyjne mogą co najwyższej odnosić się do rzeczywistych czynności, odzwierciedlać ich rzeczywisty koszt i nie mogą stanowić źródła dochodu pożyczkodawcy. W stanie faktycznym sprawy postanowienia dotyczące kosztów upomnień i monitów są oderwane od rzeczywistych kosztów czynności i ma stanowić jedynie dodatkowe źródło dochodu pożyczkodawcy.

Sąd wskazuje iż analogiczne klauzule umowne zostały już uznane wielokrotnie za abuzywne. Przykładowo: w sprawie sygn. akt XVII AmC 103/04 Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedopuszczalne postanowienie umowne (...) Sp. z o.o. w G. o treści: „W przypadku zalegania z co najmniej dwoma ratami pożyczkodawca może również wystosować (nie częściej niż raz w tygodniu) upomnienie. Każdorazowe wystawienie upomnienia podlega opłacie w wysokości 50,00 zł”; w sprawie sygn. akt XVII AmC 101/05 Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedopuszczalne postanowienie umowne (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. o treści „Opłaty dodatkowe, które ponosi Zleceniodawca: - (...) - za przyznanie okresu karencji w spłacie rat na 1 miesiąc – 50 PLN - za przyznanie okresu karencji w spłacie rat na 2 miesiące – 100 PLN - za wysłanie upomnienia za zwłokę w zapłacie raty – 20 PLN - za wysłanie wezwania do zapłaty raty – 30 PLN - za wysłanie przedsądowego wezwania do zapłaty – 50 PLN - za wizytę indykatorów w związku z brakiem spłaty 2 rat – 100 PLN - (…) - za telegram informujący o zadłużeniu przeterminowanym – 30 PLN - za monit telefoniczny – 20 PLN - (...)”; w sprawie sygn. akt XVII AmC 12374/12 Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznał za niedopuszczalne postanowienie umowne (...) sp. z o.o. w W. o treści "1. W przypadku powstania zadłużenia przeterminowanego, Pożyczkodawca ma prawo wszcząć postępowanie windykacyjne mające na celu doprowadzenie do dobrowolnej spłaty należności, którego koszty ponosi pożyczkobiorca. W związku z tym postępowaniem, Pożyczkodawca ma prawo: a) wysłać wezwanie do zapłaty (monit) pocztą tradycyjną, przy czym opłata za jedno wezwanie obciąża pożyczkobiorcę i wynosi 100 zł (maksymalna liczba wezwań do zapłaty wysłanych pocztą tradycyjną w jednym miesiącu wynosi 30 sztuk); b) wysłać wezwanie do zapłaty (monit) pocztą email, przy czym opłata za jedno wezwanie obciąża Pożyczkobiorcę i wynosi 100 zł (maksymalna liczba wezwań do zapłaty wysłanych pocztą email w jednym miesiącu wynosi 30 sztuk); c) wysłać wezwanie do zapłaty (monit) za pomocą wiadomości SMS, przy czym opłata za jedno wezwanie obciąża Pożyczkobiorcę i wynosi 100 zł (maksymalna liczba wezwań do zapłaty wysłanych za pomocą wiadomości SMS w jednym miesiącu wynosi 30 sztuk); d) wezwać telefonicznie Pożyczkobiorcę do spłaty pożyczki, przy czym za każdy telefon do Pożyczkobiorcy Pożyczkodawca nalicza opłatę w wysokości 100 zł (maksymalna liczba wezwań telefonicznych nie może przekroczyć 30 w jednym miesiącu). 2. Pożyczkodawca ma prawo także w związku z czynnościami windykacyjnymi do wizyty w miejscu zamieszkania/zameldowania lub w miejscu pracy Pożyczkobiorcy, na co Pożyczkobiorca niniejszym wyraża zgodę. Opłata za jedną wizytę w miejscu zamieszkania/zameldowania lub w miejscu pracy Pożyczkobiorcy wynosi 100 zł i opłatą tą obciążany jest Pożyczkobiorca, przy czym maksymalna liczba wizyt wynosi 30 w jednym miesiącu".

Reasumując, zapisy umowy pożyczki dotyczące opłat poniesionych przez pożyczkodawcę tytułem kosztów upomnień i monitów jako niedozwolone klauzule umowne, zgodnie z art. 385 ¹ § 1 k.c., nie wiązały pozwanego. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 720 k.c. w zw. z art. 385 ¹ § 1 i 2 k.c. i art. 481 § 2 k.c. zasadził od pozwanego na rzecz powoda kwotę należności głównej i skapitalizowanych odsetek umownych łącznie 3.300,52 złotych wraz z dalszymi odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od dnia 23 grudnia 2016 roku do dnia zapłaty, oddalając powództwo w pozostałej części.

O kosztach procesu Sąd orzekł w myśl przepisu art. 100 k.p.c., dokonując ich stosunkowego rozdzielenia. Przy przyjęciu wartości przedmiotu spory na kwotę 3717 złotych powód wygrał sprawę co do kwoty 3.300,52 złotych, a więc w około 89%. Na koszty procesu składały się: opłata od pozwu w kwocie 100 złotych, opłata od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego będącego adwokatem w wysokości 900 złotych. Łącznie koszty procesu wyniosły 1.017,00 złotych. Uwzględniając więc część w jakiej powód proces wygrał Sąd zasądził na jego rzecz od pozwanego kwotę 905,13 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.

Mając na uwadze, iż wydany wyrok jest wyrokiem zaocznym, Sąd w punkcie I i III wyroku, na podstawie art. 333 § 1 pkt 3 k.p.c. nadał mu rygor natychmiastowej wykonalności.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

S., (...)