Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Szczytnie

WYROK ZAOCZNY

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 lipca 2018 roku

Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:	SSR Małgorzata Banaszewska
Protokolant:	Starszy sekretarz sądowy Monika Nalewajk

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2018 roku w Szczytnie

sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Niestandaryzowanego Funduszu Sekurytyzacyjnego w G.,

przeciwko J. K.,

o zapłatę

oddala powództwo

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

S., (...)

Sygn. akt I C 315/18 upr.

UZASADNIENIE

Powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny w G. w pozwie przeciwko J. K. domagał się zasądzenia kwoty 231,77 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto, domagał się zasądzenia kosztów procesu, w tym opłaty od pozwu w wysokości 30 złotych , opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 złotych oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu żądania powód podniósł, że wierzytelność dochodzoną pozwem nabył na podstawie umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 8 października 2015 roku z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytowo-akcyjną, na podstawie której stał się następcą pierwotnego wierzyciela, uzyskując wierzytelność, której podstawą była umowa pożyczki o nr (...) zawarta przez pozwaną z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytowo-akcyjną w dniu 2 października 2015 roku. Powód twierdził, że z uwagi na niedokonywanie spłaty pożyczki przez pozwaną zgodnie z umownymi ustaleniami umowa została wypowiedziana i z dniem 14 stycznia 2017 roku kwota wynikająca z umowy stała się wymagalna. Kwota objęta żądaniem pozwu stanowi koszt usługi odbioru rat przez przedstawiciela powoda w miejscu zamieszkania strony pozwanej naliczony zgodnie z warunkami umowy.

Pozwany J. K. zawiadomiona o terminie rozprawy nie stawiła się na termin rozprawy, nie usprawiedliwiła swoje nieobecności, nie złożyła odpowiedzi na pozew i nie zajęła żadnego stanowiska w sprawie.

Sąd ustalił, co następuje:

Pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna w K. w dniu 2 października 2015 roku zawarli umowę pożyczki nr (...). Na jej podstawie pozwanej została udzielona pożyczka w wysokości 1.500 złotych, którą pozwana łącznie z pozostałymi kosztami w sumie kwotę 3.495 złotych zobowiązała się spłacić w 58 ratach płatnych w okresach tygodniowych.

(dowód: umowa pożyczki nr (...) k. 14-15, wniosek o pożyczkę k. 16)

W dniu 21 października 2015 roku T. K. sporządził pismo skierowane do pozwanej zawierające zawiadomienie o cesji wierzytelności wynikającej z umowy nr (...). W dniu 28 lipca 2016 roku T. K. sporządził pismo skierowane do pozwanej zawierające wezwanie do zapłaty kwoty 507,37 złotych w terminie do dnia 4 sierpnia 2016 roku, zaś w dniu 23 listopada 2016 roku A. P. sporządziła skierowane do pozwanej pismo „wypowiedzenie umowy” wraz z tabelą z zaległymi ratami.

(dowód: pismo informacyjne k. 8, wezwania do zapłaty k. 10, wypowiedzenie umowy k. 12-13)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd w sprawie niniejszej wydał wyrok zaoczny, albowiem pozwana J. K. zawiadomiona o terminie rozprawy nie stawiła się na termin rozprawy i nie wypowiedziała się co do żądań pozwu. W myśl przepisu art. 339 § 2 k.p.c. wydając wyrok zaoczny sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Wydanie wyroku zaocznego nie zwalania więc sądu od badania roszczenia pod kątem jego zgodności z prawem. Sąd Najwyższy w stanowisku wyrażonym w wyroku z dnia 31 marca 1999 roku ( I CKU 176/97 , LEX nr 37430), podkreślił, że domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda przewidziane w art. 339 § 2 k.p.c. dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest zawsze rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenia strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania.

Stan faktyczny w sprawie został ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę powodową. Przytoczone przez powoda okoliczności stanowiące uzasadnienie pozwu budzą – w ocenie Sądu - uzasadnione wątpliwości w świetle przedstawionych przez niego dowodów.

W myśl przepisu art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Zgodnie z przepisem art. 510 § 1 k.c. umowa sprzedaży, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała okoliczność wykazania przez stronę powodową faktu nabycia wierzytelności wobec pozwanego wywodzonej z określonego stosunku prawnego, jej istnienia i wysokości. Zgodnie z art. 509 k.c., aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób oznaczona, zindywidualizowana – poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. W warunkach niniejszej sprawy niewątpliwy jest jedynie fakt zawarcia przez pozwaną z (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytowo-akcyjną w K. umowy pożyczki z dnia 2 października 2015 roku.

Strona powodowa swoje uprawienie do wystąpienia z powództwem wywodziła z umowy przelewu wierzytelności, którą miała zawrzeć w dniu 8 października 2015 roku z wierzycielem pierwotnym, jednakże umowy tej nie przedłożyła. Nie wykazał tym samym istnienia legitymacji procesowej czynnej.

Legitymacja procesowa jest jedną z przesłanek materialnych, czyli okoliczności stanowiących w świetle norm prawa materialnego warunki poszukiwania ochrony prawnej na drodze sądowej. Otóż, aby ochrona prawna mogła być przez sąd udzielona, z żądaniem jej udzielenia musi wystąpić osoba do tego uprawniona. Tym uprawnieniem jest właśnie legitymacja procesowa czynna ( wyrok SA w Poznaniu z dnia 17 maja 2005 roku, I ACa 1202/04). Wykazanie legitymacji procesowej czynnej po swojej stronie powinno mieć miejsce już w fazie składania pozwu i stanowić wstępny etap pozwalający Sądowi na rozważanie w dalszym zakresie zasadności roszczenia. Ponadto należy zauważyć, że w nauce postępowania cywilnego, jak i w praktyce sądowej przyjmuje się, że legitymacja procesowa jest właściwością podmiotu, w stosunku do którego sąd może rozstrzygnąć o istnieniu albo nieistnieniu indywidualno – konkretnej normy prawnej przytoczonej w powództwie. Legitymacja procesowa jest więc zawsze powiązana z normami prawa materialnego. Sąd dokonuje oceny istnienia legitymacji procesowej strony w chwili orzekania co do istoty sprawy i bierze tą przesłankę pod uwagę z urzędu, a zatem ma obowiązek ustalić tą okoliczność. Brak legitymacji procesowej zarówno czynnej, jak i biernej prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo.

W ocenie Sądu strona powodowa nie wykazała istnienia legitymacji procesowej czynnej. Nie przedłożyła umowy przelewu wierzytelności na którą w uzasadnieniu pozwu powoływała się. Brak jest więc obecnie jakichkolwiek dowodów potwierdzających fakt zawarcia umowy przelewu wierzytelności, jak również danych konkretyzujących przedmiot tej umowy. Nie sposób uznać, aby pismo zatytułowane „pismo informacyjne” mogło skutecznie zastąpić umowę przelewu wierzytelności. Pismo to stanowi dowód jedynie tego, że osoba, która je podpisała złożyła oświadczenie o wskazanej w nim treści. W oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę powodową nie sposób stwierdzić na jakiej podstawie i w czyim imieniu oświadczenie to zostało złożone.

Reasumując, powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał, istnienia legitymacji procesowej czynnej w niniejszej sprawie, co skutkowało oddaleniem powództwa (art. 509 k.c.).

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

S.,(...)