Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Szczytnie

POSTANOWIENIE

Dnia 26 czerwca 2017 r.

Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący:

SSR Sylwia Staniszewska

Protokolant:

p. o. sekr. sąd. Hubert Tomaszewski

po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2017 r. w Szczytnie na rozprawie

sprawy z wniosku C. R.

z udziałem Agencji Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w O., Skarbu Państwa Starosty (...), M. R. (1), A. R., D. R., P. Ł., S. R. (1), A. R., S. R. (2), A. R., M. R. (2), E. R., J. P., A. Z., W. K., J. G., I. S., H. R., T. J., E. P., M. D., E. F., A. T. (poprzednio Ł.), M. M. (poprzednio Ł.), T. R., K. K.

o zasiedzenie

postanawia:

I.  stwierdzić, że C. R. syn J. i O. nabył przez zasiedzenie z dniem 01 października 2005 roku własność udziału wynoszącego 41/44 części w nieruchomości składającej się z działki nr (...) o powierzchni 0,68 ha położonej w W. gm. W. dla której prowadzone są Księgi Wieczyste nr (...),

II.  oddalić wniosek wnioskodawcy o zasądzenie kosztów postępowania.

Sygn. akt. I Ns 366/16

UZASADNIENIE

Wnioskodawca C. R. wniósł o stwierdzenie, iż nabył przez zasiedzenie własność nieruchomości położonej w W., gm. W. składającą się z działki o nr (...) o powierzchni 0,68 ha, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr (...).

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że ojciec wnioskodawcy J. R. był właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 14,67 ha położonego w W. gm. W.. W skład tego gospodarstwa wchodziła działka nr (...) o pow. 0,86 ha. Postanowieniem Sądu Powiatowego w S. z dnia 22.11.1972 r. przejęto na rzecz Skarbu Państwa przedmiotową nieruchomość. Postanowienie stało się prawomocne w dniu 13.12.1972 r. Działka nr (...) pozostał jednak w samoistnym posiadaniu wnioskodawcy i jego ojca. Sporna nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym, stodołą i oborą. W dniu 14.07.1978 r. zmarł J. N. nieruchomości pozostała jego żona i dzieci. Wnioskodawca w 1982 r. przejął samoistne władztwo nad przedmiotową nieruchomością. Matka wnioskodawcy zmarła 8.04.2009 r. Przez cały okres posiadania nieruchomości wnioskodawca ponosił nakłady na jej utrzymanie. Dokonał remontu znajdujących się na niej budynków. Nikt nie zgłaszał jakichkolwiek roszczeń do tej nieruchomości.

W odpowiedzi na wniosek Agencja Nieruchomości Rolnych w W. Oddział w O. wniosła o orzeczenie w sprawie zgodnie ze stanem faktycznym. (k.47-48)

Pozostali uczestnicy nie sprzeciwili się wnioskowi.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W wyniku wykonania aktu nadania z dnia 30.12.1942 r. J. R. stał się właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 15,03 ha położonego w W. gm. W.. Postanowieniem z dnia 22.11.1972 r. w sprawie INs 333/72, Sąd Powiatowy w szczytnie orzekł przejęcie na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej o pow. 14,67 ha bez budynków gospodarczych położonej w W. stanowiącej własność J. R.. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 13.12.1972 r. W skład gospodarstwa rolnego (...) objętego postanowieniem Sądu Powiatowego w S. wchodziła m.in. działka oznaczona obecnie nr (...) o pow. 0,68 ha. (dowód: dokumenty akt księgi wieczystej nr (...) k. 1-8)

Działka nr (...) o pow. 0,68 ha położona w W. zabudowana jest budynkiem mieszkalnym i budynkami gospodarczymi. Po przejęciu na własność Skarbu Państwa nieruchomości rolnej o pow. 14,67 ha położonej w W. stanowiącej własność J. R., rodzina J. R. pozostała na nieruchomości oznaczonej jako działka nr (...). J. R. i jego żona O. mieszkali na tej nieruchomości razem z dziećmi, m.in. C. R.. Korzystali z budynków mieszkalnego i gospodarczych oraz z gruntu.

J. R. zmarł 14.07.1978 r. Spadkobiercy J. R. zostali ustalenie postanowieniem Sądu Rejonowego w Szczytnie z dnia 19.05.2003 r. w sprawie INs 79/03. N. nieruchomości, działce nr (...), pozostała jego żona O. R. z dziećmi. O. R. nadal posiadała przedmiotową nieruchomość. W 1982 r. O. R. przekazała posiadanie nieruchomości swojemu synowi C. R.. Od tego momentu wnioskodawca korzystał z nieruchomości i znajdujących się na niej budynków. Wykonał remont budynku mieszkalnego, obory i stodoły. Doprowadził wodę do budynku mieszkalnego i obory, wymienił instalację elektryczna. Postawił nowe ogrodzenie wokół posesji. W wyniku wichury budynek obory uległ poważymy zniszczeniom. Wnioskodawca praktycznie od podstaw postawił nową oborę. (dowód: zeznania świadka M. K. k. 327 odwr., zeznania wnioskodawcy k. 327 odwr- 328, uczestników M. R. (1), E. R., A. R., J. P., A. Z., W. K., S. R. (1), T. R., K. K. k. 328, J. G. k.285, M. D. k. 309, E. F. k.310, M. M. k.310.)

Dla nieruchomości składającej się z działki nr (...) położonej w W. gm. W. o pow. 0,68 ha prowadzona jest księga wieczysta nr (...), w której jako właściciel wpisany jest Skarb Państwa do gruntu oraz księga wieczysta nr (...), w której jako właściciel wpisana jest Agencja Nieruchomości Rolnych. (dowód: dokumenty z akt księgi wieczystej(...)k. 1 i następne)

Sąd zważył co następuje:

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zasiedzenie polega na nabyciu przez osobę nieuprawnioną prawa podmiotowego z mocy samego prawa i jest konsekwencją długotrwałego faktycznego wykonywania tego prawa.

Nabycie własności w drodze zasiedzenia uzależnione zostało od spełnienia dwóch podstawowych przesłanek: władanie nieruchomością jako posiadacz samoistny oraz upływ ustawowego terminu zasiedzenia. Dobra lub zła wiara posiadacza nie stanowi przesłanki uzyskania własności, a wpływa jedynie na długość terminu zasiedzenia. Posiadanie ma charakter posiadania samoistnego, jeżeli posiadacz włada rzeczą "jak właściciel" (art. 336). Posiadacz wykonuje zatem faktycznie uprawnienia składające się na treść prawa własności, stąd też posiadanie takie zwane jest również właścicielskim. O tym, czy posiadanie ma charakter posiadania samoistnego, decydują okoliczności faktyczne o charakterze przede wszystkim zewnętrznym (zachowanie się posiadacza względem przedmiotu posiadania dostrzegalne dla innych osób). W postanowieniu z dnia 5 czerwca 2009r. Sąd Najwyższy stwierdził, że świadomość posiadacza, że wykonywane wobec rzeczy prawo nie przysługuje (albo przysługuje) ma znaczenie jedynie dla oceny jego złej lub dobrej wiary i w związku z tym decyduje o tym, jaki okres potrzebny jest do zasiedzenia (gdy chodzi o rzecz ruchomą rozstrzyga także o tym, czy zasiedzenie w ogóle może nastąpić). O tym natomiast, czy posiadanie jest samoistne (bowiem tylko takie może prowadzić do zasiedzenia), rozstrzyga stan woli posiadacza i jej uzewnętrznienie. Posiadacz, który wie, że nie jest właścicielem, ale chce posiadać nieruchomość tak jak właściciel i wolę swoją manifestuje, jest posiadaczem samoistnym. ( sygn. akt. I CSK 430/08, LEX nr 528169)

Zdanie Sądu, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy należy przyjąć, że wnioskodawca korzystał z działki nr (...) jako posiadacz samoistny.

Wnioskodawca zeznał, że objął tą nieruchomość w posiadanie w 1982 r. wcześniej nieruchomość ta od 13.12.1972 r. była w pousiadaniu jego rodziców J. R. i O. R.. Z zeznań świadka M. K., zeznania wnioskodawcy, uczestników M. R. (1), E. R., A. R., J. P., A. Z., W. K., S. R. (1), T. R., K. K., J. G., M. D., E. F., M. M. wynika, że nieruchomość do chwili obecnej jest w posiadaniu wnioskodawcy, nikt nie kwestionował korzystania przez niego z tej nieruchomości, traktował tą nieruchomość jak swoją własność. Wnioskodawca zeznał, że przeprowadził remont budynków na tej nieruchomości, wymienił dach na budynku mieszkalnym, na stodole. Postawił praktycznie nową oborę, gdyż stara poprzednia została zniszczona przez wichurę. Wykonał ogrodzenie posesji razem z sąsiadem, świadkiem M. K.. Przeprowadził remont wewnątrz budynku mieszkalnego. Doprowadził wodę do budynku mieszkalnego i obory, wymienił instalację elektryczna. Opłacała należności za tą nieruchomość. Zeznania wnioskodawcy maja potwierdzenia w zeznaniach świadka M. K. oraz w zeznaniach uczestników M. R. (1), E. R., A. R., J. P., A. Z., W. K., S. R. (1), T. R., K. K., którzy potwierdzili fakt posiadania przez uczestnika przedmiotowej nieruchomości, wykonywane przez niego remonty. Uczestnicy J. G., M. D., E. F., M. M. również przyznali, że wnioskodawca dbał o tą nieruchomość.

Wobec powyższego Sąd uznał, iż zachowanie wnioskodawcy oraz podejmowane przez niego czynności świadczą o tym, że poprzednicy prawni wnioskodawcy J. i O. R. oraz wnioskodawca posiadali nieruchomość jak posiadacze samoistni, zarządzali nią i traktował nieruchomość jak swoją własność.

Sąd nie analizował zeznań uczestników I. S., A. T., P. Ł., gdyż nie przyczyniły się one do wyjaśnienia okoliczności istotnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. charakteru i czasu posiadania nieruchomości przez wnioskodawcę.

Wnioskodawcę należy uznać za posiadacza nieruchomości w złej wierze.

W tym kontekście zaznaczyć należy, iż kodeks cywilny obowiązujący od dnia 1 stycznia 1965r. przewidywał 20 – letni termin zasiedzenia w przypadku posiadania w złej wierze. W dniu 1 października 1990r. weszła w życie ustawa z dnia 28 lipca 1990 r.o zmianie ustawy - Kodeks cywilny .(Dz. U. z dnia 18 sierpnia 1990 r.), która wprowadziła dłuższy 30 – letni termin zasiedzenia. Zgodnie zaś z art. 9 wskazanej ustawy do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się od tej chwili przepisy niniejszej ustawy; dotyczy to w szczególności możliwości nabycia prawa przez zasiedzenie. Wobec powyższego w sprawie należało przyjąć 30 letni termin zasiedzenia nieruchomości.

Jednocześnie też ustawą tą uchylając z dniem 1 października 1990 r. przepis art. 177 k.c., który wyłączał zasiedzenie nieruchomości państwowych, ustawodawca unormował, iż jeżeli przed dniem wejścia w życie tej ustawy istniał stan rzeczy, który według przepisów dotychczasowych wyłączał zasiedzenie nieruchomości, a według przepisów obowiązujących po jej wejściu w życie prowadzi do zasiedzenia, zasiedzenie biegnie od dnia wejścia ustawy w życie, z tym że termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed wejściem w życie ustawy, lecz nie więcej niż o połowę.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż bieg terminu zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości rozpoczął bieg od dnia 1.10.1990 r. z tym że termin ten ulega skróceniu o czas, w którym powyższy stan istniał przed wejściem w życie ustawy, lecz nie więcej niż o połowę, a więc w niniejszej sprawie o 15 lat, do zasiedzenia nieruchomości opisanej we wniosku przez wnioskodawcę doszło z dniem 1.10.2005 r. .

Sąd omyłkowo uznał, że wnioskodawca nabył przez zasiedzenie jedynie udział wynoszący 41/44 w prawie własności nieruchomości, której dotyczył wniosek.

Uznając, że koszty postępowania wnioskodawcy i uczestnicy ponoszą we własnym zakresie, Sąd na mocy art. 520 1 k.p.c. oddalił wniosek wnioskodawcy o ich zasądzenie.

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...) (...)

3.  (...)

10.07.2017 r.