Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Szczytnie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 grudnia 2016 roku

Sąd Rejonowy w Szczytnie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący:	Sędzia SR Andrzej Janowski
Protokolant:	sekr. sądowy Katarzyna Strzelec

bez udziału oskarżyciela publicznego

po rozpoznaniu na rozprawie dnia 20 grudnia 2016 r. sprawy

S. G. , syna E. i J. z domu M., urodz. (...) w T.

obwinionego o to, że:

w dniu 29/01/2016 r. o godzinie 23:00 kierując pojazdem marki B. (...) o nr rej. (...) na trasie D. – R., woj. (...), przekroczył dozwoloną prędkość o 63 km/h,

tj. o wykroczenie z art. 92a kw

I.  obwinionego S. G. uznaje za winnego zarzucanego mu wykroczenia, z tym odmiennym ustaleniem, że przekroczył dozwoloną prędkość o 20 km/h i za to na podstawie art. 92a kw w zw. z art. 24 §1 i §3 kw wymierza mu karę grzywny w kwocie 200 (dwustu) złotych;

II.  na podstawie art. 118 §1 kpw, art. 3 ust.1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U. z 1983r. nr 49 poz. 223 ze zmian) zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 100 (sto) złotych tytułem kosztów postępowania w sprawie.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny :

Obwiniony S. G. w dniu 29 stycznia 2016 roku około godziny 23:00 jechał samochodem B. (...) o nr rej. (...) drogą krajową K-53 w kierunku S.. Na trasie pomiędzy miejscowościami D. i R., na której obowiązywało ograniczenie prędkości do 90 km/h, poruszał się z prędkością 110 km/h.

W miejscowości R. wymieniony zatrzymany został do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy KPP S., którzy na ulicy (...), na wysokości stacji benzynowej L., prowadzili statyczną kontrolę ruchu drogowego.

dowody : wyjaśnienia obwinionego k.38v, zeznania świadka P. G. k.38v-39, notatka k.1

Obwiniony S. G. nie przyznał się do winy. W toku postępowania wyjaśniającego podał, że po zatrzymaniu do kontroli drogowej policjanci podali mu, że powodem kontroli miało być przekroczenie przez niego dozwolonej prędkości o 63 km/h poza terenem zabudowanym. Policjanci poinformowali go, że jechał z prędkością 153 km/h, a jego prędkość zmierzona została z odległości 670 metrów. Zaproponowali mu mandat, ale nie przyjął go ponieważ jest przekonany, że z taką prędkością nie jechał. Obwiniony wskazał także, że funkcjonariusze powiedzieli mu, że na terenie zabudowanym poruszał się z dozwoloną prędkością, a patrol stał bardzo blisko tablicy informującej o terenie zabudowanym, uważa więc gdyby rzeczywiście jechał z taką prędkością nie zdążyłby wyhamować przy policjantach. (wyjaśnienia obwinionego k.8)

Na rozprawie obwiniony przyznał, że przekroczył dozwoloną prędkość w terenie niezabudowanym. Wskazał, że poruszał się z prędkością 110-115 km/h (wyjaśnienia obwinionego k.38v).

Sąd zważył, co następuje :

Ustalając stan faktyczny Sąd dał wiarę wyjaśnieniom obwinionego S. G. z rozprawy. Obwiniony na tym etapie postępowania wyraził skruchę, przyznał, że jadąc w terenie niezabudowanym, zanim został zatrzymany, poruszał się z prędkością 110-115 km/h. Wyjaśnienia obwinionego były rzeczowe, wolne od emocjonalnych ocen, dlatego też Sąd uznał je za wiarygodne.

Z tymi wyjaśnieniami obwinionego korelowały zeznania kontrolującego go funkcjonariusza Policji, świadka P. G., w zakresie w jakim podał, że przyczyną zatrzymania obwinionego do kontroli było przekroczenie przez niego prędkości poza terenem zabudowanym.

Fakt zatrzymania obwinionego do kontroli w związku z przekroczeniem prędkości potwierdza także treść notatki urzędowej sporządzonej przez świadka w dniu zdarzenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał S. G. za winnego czynu opisanego powyżej, przyjmując dolny zakres prędkości podanej przez obwinionego – 110 km/h. Z wyjaśnień obwinionego jednoznacznie bowiem wynika, że naruszył on przepisy ruchu drogowego, kierując samochodem powyżej dozwolonej prędkości o 20 km/h.

Czyn obwinionego zakwalifikować należało jako wkroczenie z art. 92a k.w.

Za powyższy czyn Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 200 złotych.

Wymierzając karę Sąd jako okoliczność łagodzącą uwzględnił uprzednią niekaralność obwinionego oraz przyznanie, że naruszył przepisu ruchu drogowego. Sąd nie doszukał się żadnych szczególnych okoliczności obciążających.

Sąd częściowo obciążył obwinionego kosztami postępowania do wysokości 100 złotych, mając na uwadze z jednej strony jego dobrą sytuację materialną, a z drugiej, że wyjaśnienie sprawy nastąpiło w oparciu o wyjaśnienia obwinionego.