Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Szczytnie

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 31 sierpnia 2020 r.

Sąd Rejonowy w Szczytnie w II Wydziale Karnym

w składzie:

Przewodniczący: SSR Joanna Herman

Protokolant: stażysta Katarzyna Bogusz - Trojanowska

bez udziału oskarżyciela publicznego

po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 20 lutego, 20 sierpnia i 31 sierpnia 2020r.

sprawy P. K.

syna W. i Ł. z domu Ł., ur. (...) w G.

obwinionego o to, że:

w dniu 27 października 2019 roku o godz. 11:55 w S. na ul. (...), pow. (...), woj. (...), prowadził samochód marki T. o nr rej. (...) będąc w stanie po użyciu alkoholu

tj. o wykroczenie z art. 87 § 1 kw

I.  obwinionego P. K. w ramach zarzucanego czynu uznaje za winnego tego, że w dniu 27 października 2019 roku o godz. 11:55 w S. na ul. (...), pow. (...), woj. (...), prowadził
w ruchu lądowym samochód marki T. o nr rej. (...) będąc w stanie po użyciu alkoholu, posiadając o godz. 12:26 - 0,16 mg/l, o godz. 12:31 - 0,14 mg/l,
o godz. 12:55 - 0,13 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, czym wyczerpał znamiona wykroczenia określonego w art. 87 § 1 kw i za to z mocy art. 87 § 1 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) zł,

II.  na podstawie art. 87 § 3 kw orzeka wobec obwinionego zakaz prowadzenia
w ruchu lądowym pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 10 (dziesięciu) miesięcy,

III.  na podstawie art. 29 § 4 kw na poczet orzeczonego zakazu zalicza obwinionemu okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 27 października 2019r.

IV.  na podstawie art. 119 § 1 kpw i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych obciąża obwinionego zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 100 (stu) zł i opłatą
w wysokości 30 (trzydziestu) zł.

UZASADNIENIE

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

P. K. jest emerytowanym funkcjonariuszem policji, uzyskuje miesięczne dochody w wysokości około 4.000 zł.

(wyjaśnienia obwinionego k. 28)

W dniu 27 października 2019 roku P. K. pojechał samochodem wraz z żoną i dzieckiem do lasu. Zabrali ze sobą kupione po drodze butelki z piwem M. zarówno bezalkoholowym – dla I. K., jak i z zawartością alkoholu – dla P. K.. W lesie żona P. K. poprosiła go o otwarcie jej piwa, po czym, po spróbowaniu go – odstawiła je czując, że jest to piwo z zawartością alkoholu. Po pewnym czasie P. K., wracając z lasu, wziął pozostawioną przez żonę butelkę z piwem i nie sprawdzając etykiety na butelce, wypił alkoholowe piwo w całości.

Po wypiciu alkoholu P. K. wraz z żoną i dzieckiem udali się w drogę powrotną do domu. Kierowany przez wymienionego samochód marki T. o nr rej. (...) został o godz. 11.55 w W. zatrzymany do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy policji K. G. i G. S.. Po ustaleniu, przy pomocy urządzenia A., że w organizmie obwinionego znajduje się alkohol, zbadano go następnie urządzeniem pomiarowym A. A..0 o nr (...). Powyższe badania wykazały o godz. 12.26 – 0,16 mg/l, o godz. 12.31 – 0,14 mg/l, o godz. 12.55 – 0,13 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym przez P. K. powietrzu.

(dowody: wyjaśnienia obwinionego k. 28v., zeznania świadków G. S. k. 29, K. G. k. 29v., J. S. k. 46v., I. K. k. 46v., świadectwo wzorcowania k. 52, świadectwa ukończenia kursów specjalistycznych k. 38 – 41)

Obwiniony P. K. nie przyznał się do zarzucanego czynu. W swych wyjaśnieniach obwiniony złożył wyjaśnienia zgodne z ustalonym powyżej stanem faktycznym. Nadmienił, że faktycznie spożył piwo alkoholowe, nie czuł się jednak źle kierując autem. Jak przyznał, nie spojrzał uważnie, jakie piwo pije, zanim zaczął je pić. Podkreślił jednak, że, jego zdaniem, zachował ostrożność wymaganą w danych okolicznościach jako kierowca zanim zaczął pić piwo.

(wyjaśnienia obwinionego k. 28v.)

Sąd zważył, co następuje:

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy przekonuje, że obwiniony dopuścił się wykroczenia określonego w art. 87 § 1 kw.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że z samych wyjaśnień obwinionego i współbrzmiących z nimi zeznań jego żony I. K., w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że P. K. spożywał alkohol w postaci piwa zanim zaczął kierować samochodem w dniu zdarzenia. Jak wyjaśnił bowiem obwiniony, mając w samochodzie zarówno piwo alkoholowe, jak i bezalkoholowe, bez sprawdzania, jakiego rodzaju piwo wziął – otworzył je, a następnie, po pewnym czasie wypił prawie całą butelkę piwa i pojechał z rodziną do domu.

Dodatkowo, jak wynika z zeznań przesłuchanych w charakterze świadków funkcjonariuszy policji G. S. i K. G., obwiniony w rozmowie z nimi przyznał, że spożywał alkohol w lesie. Podobnie J. S., przybyły do Komendy Powiatowej Policji w S. celem przeprowadzenia dalszych czynności ze znanym mu, będącym również funkcjonariuszem policji obwinionym, wskazał, że P. K. przyznał wprost, że rzeczywiście wcześniej wypił piwo.

Wszystkie powyższe zeznania, spójne i uzupełniające się wzajemnie przekonują, że obwiniony bezpośrednio przed podjęciem się kierowania autem spożywał alkohol w postaci piwa, wskutek czego prowadząc następnie samochód znajdował się w stanie po użyciu alkoholu stwierdzonym, posiadającym aktualne w dacie zdarzenia wzorcowanie, urządzeniem pomiarowym (...) nr (...).

Brak jest jednocześnie, zdaniem sądu podstaw do kwestionowania dokumentów w postaci protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu, świadectwa legalizacji z dnia 11 czerwca 2019 roku ważnego do dnia 11 grudnia 2019 roku, a także świadectw szkoleń funkcjonariuszy policji biorących udział w kontroli trzeźwości obwinionego, dokumenty te sporządzone bowiem zostały przez osoby uprawnione i w należytej formie, nadto dokumentacja dotycząca badania trzeźwości obwinionego zawiera wytłumaczenie odnośnie godziny pomiaru wynikającej z niedostosowania urządzenia do zmiany czasu.

Jednocześnie, zdaniem sądu, nie sposób uznać, by przyjęty przez sąd, w ślad za wyjaśnieniami obwinionego złożonymi na rozprawie, przebieg zdarzenia, uzasadniał przekonanie, że obwinionemu nie można przypisać popełnienia wykroczenia opisanego we wniosku o ukaranie. W szczególności, nie sposób uznać, że obwiniony miał prawo oczekiwać, że nie pozostaje w stanie po użyciu alkoholu, wiedząc bowiem, że kupił zarówno piwo bezalkoholowe, jak i alkoholowe tej samej marki, nie sprawdzając, które z nich faktycznie otwiera, a następnie wypija, decydując się następnie, by kierować autem, musiał liczyć się z tym, że w jego organizmie może znajdować się alkohol i to w ilości co najmniej 0,1 mg/l. Oczekiwanie to jest tym bardziej uzasadnione, że obwiniony jest funkcjonariuszem policji, a zatem osobą o wysokiej świadomości prawnej, znającej konsekwencje spożycia alkoholu i kierowania autem po uprzednim wypiciu piwa, zatem jego tłumaczenie, że wypił piwo nie sprawdzając w ogóle jakie faktycznie piwo wypija, nie może wyłączać jego odpowiedzialności za kierowanie autem w stanie po użyciu alkoholu. Co więcej, nie sposób przyjąć, by obwiniony postawiony został w sytuacji nadzwyczajnej wymagającej od niego pilnie kierowania autem, okoliczności takie nie wynikają bowiem ani z relacji I. K. ani samego obwinianego.

W ocenie sądu, obwiniony mając świadomość, że na rodzinną wycieczkę do lasu zabrane zostały piwa tej samej marki zarówno alkoholowe, jak i bezalkoholowe, bez uprzedniego sprawdzenia, które z nich otwiera, a następnie, bez – jak sam przyznał – uważnego spojrzenia, które z nich faktycznie wypija, wsiadając do samochodu w celu kierowania nim, powinien liczyć się z tym, że wypił piwo alkoholowe, a zatem również i z normalnymi, typowymi następstwami wypicia piwa alkoholowego, jakim jest m.in. co najmniej stan po użyciu alkoholu.

Wreszcie, na marginesie zauważyć należy, że nawet powoływanie się przez obwinionego na pozostawanie w błędzie co do okoliczności stanowiącej znamię czynu zabronionego, a zatem co do pozostawania przez niego w stanie po użyciu alkoholu, wyłącza, zgodnie z art. 7 § 2 kw jedynie umyślność wykroczenia, wykroczenie zaś określone w art. 87 § 1 kw, co jednoznacznie podkreślane jest w doktrynie prawa - może być popełnione zarówno w formie umyślnej, jak i nieumyślnej – gdy do popełnienia wykroczenia dochodzi na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość popełnienia czynu sprawca przewidywał albo mógł przewidzieć.

W tym stanie rzeczy, w świetle rozważań poczynionych powyżej wskazujących na powinność przewidywania przez obwinionego, że spożył napój alkoholowy zanim podjął się kierowania autem, zdaniem sądu, przypisanie mu popełnienia czynu opisanego w pkt. I wyroku wyczerpującego znamiona wykroczenia określonego w art. 87 § 1 kw jest uzasadnione materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie.

Wymierzając obwinionemu karę sąd miał na uwadze stosunkowo nieznaczną zawartość alkoholu w jego organizmie w przedziale między 0,16, a 0, 13 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, daleką od górnej granicy stanu po użyciu alkoholu, określonej w art. 46 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Jednocześnie jako okoliczność obciążającą potraktować należało właściwości i warunki osobiste obwinionego, który z racji wykonywanego zawodu winien stanowić przykład zgodnego z prawem zachowania, swoją postawą zaś w dobitny sposób okazał lekceważący stosunek do obowiązujących norm prawnych.

W tym stanie rzeczy, zdaniem sądu, karą, która najpełniej spełni wobec wymienionego cele wychowawcze, zapobiegając ponownemu popełnieniu przez niego w przyszłości czynów zabronionych będzie kara grzywny w orzeczonym w wyroku wymiarze. Kara ta pozostaje nadto adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości społecznej czynu obwinionego, nie będąc jednocześnie nadmiernie surową.

Zakaz prowadzenia w ruchu lądowym pojazdów mechanicznych kat. B w orzeczonym wymiarze, na poczet którego zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy, uznać należy za adekwatny do okoliczności czynu obwinionego, w tym kierowania samochodem m.in. jedną z głównych ulic (...) – ulicą (...) i przewożenia w stanie po użyciu alkoholu pasażerów, w tym małego dziecka.

O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 119 § 1 kpw, mając na uwadze wysokość uzyskiwanych przez obwinionego aktualnie dochodów.